بيچاره، تو با همين نماز مستحق عذابى و مستوجب زنجير هفتاد ذراعى‌ [1] هستى؛ پس چرا خود را طلبكار مى‌دانى، و براى خود در همين طلبكارى و تدلّل و عجب عذابى ديگر تهيه مى‌كنى؟ تو اعمالى را كه مأمورى بكن و متوجه باش كه از براى خدا نيست؛ و بدان‌كه خداى تعالى با تفضل و ترحم تو را به بهشت مى‌برد، و يك قسمت از شرك را خداى تعالى براى ضعف بندگانش به آنها تخفيف داده و به واسطه غفران و رحمتش پرده ستاريت به روى آنها پوشيده است. بگذار اين پرده دريده نشود، و حجاب غفران حق به روى اين سيّئات، كه اسمش را عبادت گذاشتيم، افتاده باشد، كه خداى نخواسته اگر اين ورق برگردد و ورق عدل پيش آيد، گند عبادات ما كمتر از گند معصيت‌هاى موبقه اهل معصيت نيست.

ما اشاره كرديم پيش از اين به حديثى كه ثقة الاسلام كلينى، در كافى سند به حضرت صادق- عليه السلام- رسانده؛ و اين‌جا بعضى از آن حديث را به عين عبارت نقل مى‌كنيم تَبَرُّكاً وَتَيَمُّناً.

عَنْ أَبي عَبْدِاللَّه في حديثٍ، قالَ- أي رسول اللَّه صلّى اللَّه عليه و آله-: «

قال الله عز و جل لداود: يا داود، بشر المذنبين و أنذر الصديقين! قال: كيف ا بشر المذنبين و انذر الصديقين؟

قال: يا داود، بشر المذنبين أني أقبل التوبة و أعفو عن الذنب؛ وأنذر الصديقين أن لا يعجبوا بأعمالهم، فإنه ليس عبد أنصبه للحساب إلاهلك» [2].

«جناب امام صادق- سلام‌اللَّه عليه- از جناب رسول اكرم- صلّى اللَّه عليه و آله- نقل مى‌فرمايد كه گفت: خداى عزّ وجلّ به داود فرمود:" اى داود بشارت ده گناهكاران را و بترسان صدّيقين را!" گفت:" چگونه بشارت دهم گناهكاران را و بترسانم صدّيقين را؟" گفت:" اى داود بشارت ده گناهكاران را كه من همانا توبه قبول مى‌كنم و از گناه مى‌گذرم، و بترسان صديقان را كه عجب نكنند به اعمالشان، زيرا كه نيست بنده‌اى كه‌

[1] اشاره است به آيه مباركه‌ خُذُوهُ فَغُلُّوهُ^ ثُمَّ الْجَحِيمَ صَلُّوهُ^ ثُمَّ فِي سِلْسِلَةٍ ذَرْعُها سَبْعُونَ ذِراعاً فَاسْلُكُوهُ‌؛ «بگيريدش، پس بر گردنش غُلّ درافكنيد، سپس در دوزخش اندازيد، سپس او را در زنجيرى كه درازايش هفتاد ذراع است در آريد». (الحاقّة (69): 30- 32)

[2] الكافي، ج 2، ص 314، «كتاب الإيمان و الكفر»، «باب العجب»، حديث 8.