|
اسم الکتاب: نظام دفاعى اسلام
المؤلف: آخوندی، مصطفی
الجزء: ۱
الصفحة: ۴۴
در اين باره، آياتى كه مسلمانان را به جنگ فرا مىخوانند و سستى و اهمال را در برابر مشركان كينهتوز روا نمىدانند بسيار است. «1» صلح شرافتمندانه: صلحى در اسلام پذيرفته است كه عزّت و سربلندى اسلام و امّت اسلامى در آن باشد. ولى صلح ذلّتبار، كه حقارت و خوارى به ارمغان آورد و تشويق متجاوز و مشروعيت بخشيدن به تجاوز باشد، ممنوع است: «فَلَا تَهِنُوا وَتَدْعُوا إِلَى السَّلْمِ وَأَنتُمُ الْأَعْلَوْنَ وَاللَّهُ مَعَكُمْ وَلَن يتِرَكُمْ أَعْمَالَكُمْ» «2» پس، هرگز سست نشويد و [دشمنان را] به صلح [ذلّتبار] دعوت نكنيد، در حالى كه شما برتريد و خداوند با شماست و چيزى از [ثواب] اعمالتان نمىكاهد. امير مؤمنان عليه السلام مىفرمايد: «وَجَدْتُ الْمُسالِمَةَ ما لَمْ يَكُنْ وَهْنٌ فِىالْاسْلامِ انْجَحُ مِنَ الْقِتالِ» «3» مسالمت و صلح را آن گاه كه موجب سستى در اسلام نگردد، از جنگ سودمندتر يافتم. استاد مرتضى مطهّرى در اين باره مىگويد: تجاوز را با سلاح صلح پاسخ گفتن، در واقع تسليم در برابر ظلم و زير پا گذاشتن شرافت انسانى و از همه مهمتر تشويق متجاوز و مشروعيت بخشيدن به تجاوز است، لذا صلح و سازشى كه كرامت انسانى مسلمانان را به ننگ خوارى و حقارت آلوده سازد و ظلم و تجاوز را بر مسند مشروعيت بنشاند، به هيچ وجه مورد تائيد اسلام نيست. «4» هنگامى كه صلح، به نفع اسلام و مسلمانان باشد، اسلام با روى باز آن را مىپذيرد و به استقبالش مىرود. «وَإِن جَنَحُوا لِلسَّلْمِ فَاجْنَحْ لَهَا وَتَوَكَّلْ عَلَى اللّهِ إِنَّهُ هُوَ الْسَّمِيعُ الْعَلِيمُ» «5»
|