بنابراين همه بايد نگران آينده باشند و دين و ايمان خويش را در برابر شبهات حفظ كنند، و به بهانه آزادي بيان و قلم و آزادي انديشه به هر سخني گوش فرا ندهند: وَإِذَا رَأَيْتَ الَّذِينَ يَخُوضُونَ فِي آيَاتِنَا فَأَعْرِضْ عَنْهُم؛[1] «و چون ببيني كساني [به قصد تخطئه] در آيات ما فرو مي‌روند، از ايشان روي برتاب».

خداوند به پيامبر(صلى الله عليه وآله) مي‌فرمايد: وَقَدْ نَزَّلَ عَلَيْكُمْ فِي الْكِتَابِ أَنْ إِذَا سَمِعْتُمْ آيَاتِ اللّهِ يُكَفَرُ بِهَا وَيُسْتَهْزَأُ بِهَا فَلاَ تَقْعُدُواْ مَعَهُمْ حَتَّى يَخُوضُواْ فِي حَدِيثٍ غَيْرِه؛[2] «و البته [خدا] در كتاب [قرآن] بر شما نازل كرده است كه هرگاه شنيديد آيات خدا مورد انكار و ريشخند قرار مي‌گيرد، با آنان منشينيد تا به سخني غير از آن درآيند». به اين ترتيب قرآن به پيامبر(صلى الله عليه وآله) دستور مي‌دهد در جايي كه به دين و مقدساتْ توهين مي‌شود، ننشين. روي اين خطاب به مؤمنان نيز هست كه اگر در جمعي مقدسات اسلام را استهزا مي‌كنند يا شبهه‌اي درباره آنها مطرح مي‌سازند، در آن جمع شركت نكنند؛ زيرا در بسياري از موارد افراد توانايي پاسخ‌گويي به شبهه را ندارند و گاه شبهه‌ها در قالبهاي فريبنده‌اي عرضه مي‌شود كه شخص معياري براي تشخيص حق و باطل در آنها ندارد، و از اين روي، نبايد در

[1] انعام(6)، 68.