|
|
اسم الکتاب: تنبيه بدنى كودكان
المؤلف: حسينى خواه، سيدجواد
الجزء: ۱
الصفحة: ۳۸
اين اختلاف در مورد پايان كودكى، در مسائل خاصّ ديگرى نيز وجود دارد. موارد زير از جمله آنها است: الف: بر اساس مادّه 2 قانون خدمت وظيفه عمومى مصوّب 29/ 7/ 1363، هر فرد ذكور ايرانى از اوّل فروردين ماه سالى كه طى آن وارد سنّ 19 سالگى مىشود، مشمول مقرّرات خدمت وظيفه عمومى خواهد شد. ب: بر طبق مادّه 79 قانون كار جمهورى اسلامى ايران مصوّب 1369، بكار گماردن افراد كمتر از 15 سال تمام ممنوع است. ج: مطابق با بند الف مادّه 14 قانون استخدام كشورى مصوّب 31/ 5/ 1345 نيز براى ورود به خدمت رسمى، حدّاقل داشتن 18 سال تمام ضرورى است. د: در امور سياسى نيز حقّ رأى دادن در انتخابات نمايندگان مجلس شوراى اسلامى و رياست جمهورى ورود به سنّ 16 سالگى است. [1] مغايرتهاى قانونى فوق اين نكته را روشن مىسازد كه در قوانين ايران هنوز سنّ واحدى براى تشخيص «كودك» وجود ندارد با اينكه در فقه اماميّه بر اساس نظر مشهور فقها، سنّ بلوغ مشخّص شده است. تعريف مفهوم كودك براى تدوينكنندگان كنوانسيون 1989 حقوق كودك نيز به حدّى مهم بوده كه اولين مادّه كنوانسيون را به اين مسأله اختصاص دادهاند. در مادّه يك اين كنوانسيون آمده است: «كودك، يعنى هر انسان زير هيجده سال، مگر اينكه بر طبق قانون قابل اجرا در مورد كودك، سنّ بلوغ كمتر باشد.» [2] به نظر مىرسد با توجّه به استثناى ياد شده در ماده، در نهايت كنوانسيون سنّ 18 سال را صرفاً به عنوان يك معيار احتمالى مطرح كرده است؛ چرا كه خود كنوانسيون
[1]. موضوع بند 2 مادّه 29 قانون انتخابات مجلس شوراى اسلامى مصوب 9/ 12/ 1362 و بند 2 مادّه 36 قانون انتخابات رياست جمهورى مصوب 5/ 4/ 1364. . U. N. Convention on the Rights of the Child, Nov.,, G. A. Res./, U. N. GAOR, th Sess., Supp. No.( A// ); U. N. Doc. A/ RES//) (; Article. |
|