هر گونه مدرك تاريخى است‌ [1].

اين طرز بحث، سبب مى‌شود كه: هر كس از هر مكتى خوشش آمد به اصول آن بچسبد و آيات و روايات اسلامى را با «زور و فشار» بر آن منطبق كند، و اگر فردا تغيير عقيده داد، و گرايش جديدى پيدا كرد، همان آيات و روايات را به شكل ديگرى براى مقصد ديگرى تفسير كند، و مفاهيم اسلامى را بازيچه و ملعبه خود قرار دهد!

گاهى به سراغ‌ «معانى مجازى» بدون هيچگونه قرينه عقلى و نقلى مى‌رود.

زمانى مسائل عينى و خارجى را در شكل‌ «كنائى و سمبليك» در آورد.

گاهى در ميان آيات و روايات كاوش مى‌كند، اگر در گوشه يكى از آنها نشانه‌اى بر مقصد خود يافت فوراً آنرا مى‌چسبد و اگر در صدها آيه و روايات ديگر مطالبى بر ضد آن بود همه را ناديده مى‌گيرد، چرا كه آن يكى به پندارش با گرايش او هماهنگ است. ولى بقيه ناسازگار!

[1]. براى اطلاع بيشتر از مفهوم «تفسير به راى» و خطرات و زيانهاى آن؛ به جزوه «تفسير به رأى» مراجعه فرمائيد.