|
|
اسم الکتاب: مبانى تشريع اسلامى(۳)
المؤلف: مدرسى، سيد محمد تقى
الجزء: ۱
الصفحة: ۱۱۹
«اخلاق علم است» و اينكه آموزش دادن آن ممكن است، را از او برستانده است، زيرا اوّلًا اراده، مادام كه پرتو بستاند مستقيم خواهد بود (و اين تأكيدى است آميخته به شك، آن گونه كه گفتيم). ثانياً اينكه خير، مجموعهاى از مسايل است كه موجب مىشود شخص از يك سو با خويشتن و از سوى ديگر با سايرين، هماهنگى يابد و از آن جا كه اين مسايل كلّى است، لذا به مسايل علمى مىماند. هدف ديالكتيك سقراطى استخراج اين مسايل است از طريق تلاشى همراه با درنگ، گروهى و دوستانه كه بر مفاهيم پذيرفته شده از سوى جامعه- بطور كلّى- استوار است؛ مفاهيمى كه غالباً در چارچوب خود، جزئى و متناقض است و تنها بدين ترتيب مىتوان از طريق نقد عقلانىِ آراء، قوانين نانوشته، كلّى و ملزم يعنى نظام الهى را كشف كرد. [1] در جامعه نيز چنين است كه بايد شمار فراوانى را در برابر نظامى واحد تسليم كرد و از همين جاست كه «آرمان شهر» معروف كه در جمهوريت بحث شده، رخ مىنمايد و آن سامانهاى اجتماعى قاطعى است كه زنجيره سه لايه اجتماعى به صورت صعودى در آن ديده مىشود (صنعت پيشگان، جنگجويان و حاكمان) و اصلى گروهى بر آن حاكم است كه تمايل دارد هر گونه گرايش به فردگرايى و مَنْ محورى را در ميان اعضاء اين مجموعه لغو كند و اين همان گونه كه «ژانت/Janet » و «سيلس/Seaills » مىگويند: |
|