احكام جنابت‌

مسأله 351- به دو چيز انسان جنب مى‌شود: اول: جماع. دوم: بيرون آمدن منى، چه در خواب باشد يا بيدارى، كم باشد يا زياد، با شهوت باشد يا بى‌شهوت، با اختيار باشد يا بى‌اختيار.

مسأله 352- اگر رطوبتى از انسان خارج شود و نداند منى است يا بول يا غير اينها چنانچه با شهوت و جستن بيرون آمده و بعد از بيرون آمدن آن، بدن سست شده، آن رطوبت حكم منى دارد، و اگر هيچ‌يك از اين سه نشانه يا بعضى از اينها را نداشته باشد، حكم منى ندارد. ولى در مريض لازم نيست‌ [1] آن آب با جستن بيرون آمده باشد، بلكه اگر با شهوت بيرون آيد و در موقع بيرون آمدن، بدن سست شود در حكم منى است.

مسأله 353- اگر از مردى كه مريض نيست، آبى بيرون آيد كه يكى از سه نشانه‌اى را كه در مسأله پيش گفته شد داشته باشد و نداند نشانه‌هاى ديگر را داشته يا نه، چنانچه پيش از بيرون آمدن آن آب، وضو داشته، غسل تنها كافى است‌ [2] و اگر وضو نداشته، بايد غسل كند و بنابر احتياط واجب وضو هم بگيرد.

مسأله 354- مستحب است انسان بعد از بيرون آمدن منى بول كند، و اگر بول نكند و بعد از غسل رطوبتى از او بيرون آيد، كه نداند منى است يا رطوبت ديگر، حكم منى دارد.

مسأله 355- اگر انسان جماع كند و به اندازه ختنه‌گاه يا بيشتر داخل شود، در زن‌

[1] در مريض و زن اگر آب با شهوت بيرون آيد حكم مى‌شود كه منى است و لازم نيست‌بدن او سست شود.

[2] غسل بر او واجب نيست و اگر وضو نداشته بايد وضو بگيرد.