|
|
اسم الکتاب: ترجمه قرآن
المؤلف: مكارم شيرازى، ناصر
الجزء: ۱
الصفحة: ۳۷۴
قوم لوط نيز پيامبران را تكذيب كردند، (160) هنگامى كه برادرشان لوط به آنان گفت: «آيا تقوا پيشه نمىكنيد؟! (161) من براى شما پيامبرىامين هستم. (162) پس تقواى الهى پيشه كنيد و مرا اطاعت نماييد. (163) من دربرابراين دعوت، هيچ پاداشى از شما نمىطلبم، پاداش من فقط برپروردگار جهانيان است. (164) آيا در ميان جهانيان، شما به سراغ جنس ذكور مىرويد و همجنس بازى پيشه مىكنيد. (165) و همسرانى را كه پروردگارتان براى شما آفريده است رها مىكنيد؟! حقّا شما قوم تجاوزگر و زشتكارى هستيد!» (166) گفتند: «اى لوط! اگر از اين سخنان دست برندارى، به يقين تو را از شهر بيرون خواهيم كرد.» (167) گفت: «من از دشمنان سرسخت عمل پليد شما هستم. (168) پروردگارا! من و خاندانم را از آنچه اينها انجام مىدهند رهايى بخش.» (169) ما او و تمامى خاندانش رانجات داديم، (170) جز پيرزنى كه در ميان بازماندگان بود. (171) سپس ديگران را هلاك كرديم. (172) و بارانى از سنگ بر آنها فرو ريختيم؛ چه بد بود باران انذار شدگان! (173) در اين ماجرا نشانه و عبرتى بود؛ امّا بيشترشان مؤمن نبودند. (174) و پروردگار تو توانا و مهربان است. (175) اصحاب «ايكه» [صاحبان سرزمينهاى پردرخت] پيامبران را تكذيب كردند، (176) هنگامى كه شعيب به آنها گفت: «آيا تقوا پيشه نمىكنيد؟! (177) به يقين من براى شما پيامبرى امين هستم. (178) پس تقواى الهى پيشه كنيد و مرا اطاعت نماييد. (179) من در برابر اين دعوت، هيچ پاداشى از شما نمىطلبم؛ پاداش من تنها بر پروردگار جهانيان است. (180) حق پيمانه را ادا كنيد و كم فروشى نكنيد)، و به ديگران زيان نرسانيد. (181) و با ترازوى صحيح وزن كنيد. (182) و از اموال مردم چيزى كم نگذاريد، و در زمين به فساد نكوشيد. (183) |
|