|
|
اسم الکتاب: يس اسماى حسناى الهى
المؤلف: مدرسى، سيد محمد تقى
الجزء: ۱
الصفحة: ۴۲
«وَ انْ مِن امَّةٍ الَّا خَلا فيها نَذيرٌ» [1] و هر امتى در گذشته انذار كنندهاى داشته است. البتّه شك نيست كه در برخى زمانها انذار، كمرنگ و در محدودهى كوچك صورت گرفته است و در زمانهاى ديگر چون زمان پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله رنگ و جلاى بيشترى داشته است. و اگر «ما» را نافيه بدانيم، مفهوم آيه چنين خواهد شد كه: «اين جماعت در ميان خود ترساننده و انذار كننده داشتند؛ ولى اين انذار آنقدر كمرنگ و كمفروغ و ارزشهاى الهى آنچنان تار شده بود كه گويا انذارى در كار نبوده است.» بنابر اين اختلاف قابل حلّ است و در هر صورت جز يك ثمره بر آن متصور نيست و آن هم نياز بشر در تمام زمانها به يك فرد مُنذِر: خواه پيامبر، وصىّ پيامبر و يا عالِم دينى باشد. با توجّه به روال صحبت و سياق سخن، اگر «ما»، «نافيه» فرض شود، با پايان آيه كه مىفرمايد: «فَهُم غافِلون» سازگارتر است. «لَقَدْ حَقَّ الْقَوْلُ عَلَى أَكْثَرِهِمْ فَهُمْ لَايُؤْمِنُونَ [7] إِنَّا جَعَلْنَا فِي أَعْنَاقِهِمْ أَغْلَالًا فَهِىَ إِلَى الْأَذْقَانِ فَهُمْ مُقْمَحُونَ [8] وَ جَعَلْنَا مِنْ بَيْنِ أَيْدِيهِمْ سَدّاً وَ مِنْ خَلْفِهِمْ سَدّاً فَأَغْشَيْنَاهُمْ فَهُمْ لَايُبْصِرُونَ [9] وَ سَوَاءٌ عَلَيْهِمْ أَأَنذَرْتَهُمْ أَمْ لَمْ تُنذِرْهُمْ لَا يُؤْمِنُونَ» [10] فرمان (الهى) در بارهى بيشتر آنها تحقّق يافته، به همين جهت ايمان نمىآورند. ما در گردنهاى آنان غُلهايى قرار داديم كه تا چانهها ادامه دارد و سرهاى آنان را به بالا نگاه داشته است و در پيش روى آنان سدّى قرار داديم و در پشت سرشان سدّى؛ و چشمانشان را پوشاندهايم؛ لذا نمىبينند. براى آنان يكسان است: چه انذارشان كنى يا نكنى، ايمان نمىآورند. [1] -/ فاطر، 24. | ||||
| نام کتاب : يس اسماى حسناى الهى نویسنده : مدرسى، سيد محمد تقى جلد : 1 صفحه : 42 | ||||
|
|