|
|
اسم الکتاب: يس اسماى حسناى الهى
المؤلف: مدرسى، سيد محمد تقى
الجزء: ۱
الصفحة: ۵۱
و در گام بعد: «فَأَغْشَيْنَاهُمْ فَهُمْ لَايُبْصِرونَ». و چشمانشان را پوشاندهايم، لذا نمىبينند. اين گنگى مطلَق و اين قطع رابطه با جهان حقيقت، در آنان ايجاد بىتفاوتى مىكند. لذاست كه: «و سَواءٌ عَلَيهِم ءَأَنْذَرتَهُمْ أَمْ لَمْ تُنذِرْهُم لا يُؤمِنُون». براى آنان يكسان است: چه (توى پيامبر) انذارشان كنى يا نكنى، ايمان نمىآورند. گفتنى است: دستيابى و هدايت به حقيقت، دو وسيله لازم دارد: 1) خواستِ انسان و حركت و تلاش او براى بهدست آوردن آن. 2) خواست و مشيّت الهى كه خداوند به بشر توفيق دستيابى به حقيقت را ارزانى دارد. بشر هر چه تلاش كند، تا زمانى كه توفيق الهى رفيق او نباشد، تلاش و كوشش او بىثمر خواهد بود. تا انسان، نورانيّتى از جانب ذات اقدس الهى كسب نكند، هر چه كوشش كند، به جاى نزديكشدن به حقيقت، از آن فاصله مىگيرد و در تاريكى و ظلمت فرو مىرود. بنابراين اسباب هدايت بشر دوگونه است: 1) اسباب درونى از قبيل عقل، وجدان، فطرت و ديگر اسبابى كه درون بشر نهاده شده و او را به سوى هدايت سوق مىدهد. 2) اسباب برونى؛ از قبيل وحى، پيامبران، اوصياء، كتابهاى آسمانى، آيات الهى و ... بشر هنگامى كه مشكلى پيدا مىكند، در اوّلين گام، اسباب شناختش را از دست مىدهد. به اين روايت شيرين دقّت كنيد:
| ||||
| نام کتاب : يس اسماى حسناى الهى نویسنده : مدرسى، سيد محمد تقى جلد : 1 صفحه : 51 | ||||
|
|