|
|
اسم الکتاب: يس اسماى حسناى الهى
المؤلف: مدرسى، سيد محمد تقى
الجزء: ۱
الصفحة: ۷۱
است. زيباتر آن است كه هم شامل ترس در دنيا باشد؛ هم آخرت. اين آيه را با ضميمه كردنِ آيات ديگر مىتوان چنين معنى كرد كه: منظور از غيب اين است كه ايمان فرد به غيب كامل باشد. تمام ابعاد غيب را قبول كند و ايمان به تمام ناشناختههايش داشته باشد. مثل برخى نباشد كه بخشى را مىپذيرند و بخش ديگر را رها مىكنند؛ ايمان بايد كامل باشد؛ چرا كه در قرآن مىخوانيم: «إِنَّمَا يَتَقَبَّلُ اللّهُ مِنَ الْمُتَّقِينَ». [1] خداوند، تنها از پرهيزگاران مىپذيرد. تا ايمان كامل، همهجانبه و شامل بر همهى زواياى پنهان معارف نباشد، چندان ثمرى نخواهد داشت. و اگر ايمان كامل شد و غيب را هم شامل گرديد، «فَبَشِّرهُ بِمَغْفِرةٍ و أجْرٍ كريمٍ». چنين كسى را با آمرزش و پاداشى پرارزش بشارت ده. در اين آيه واژهها دوتا دوتا در كنار هم قرار گرفتهاند: «اتّبع الذكر» و «خشى الرحمن» با هم آمدهاند. «فَبَشِّرهُ» با «انما تنذر» در كنار هم، «مغفرة» و «اجر كريم» نيز به هم عطف شدهاند. / هفت محو گناهان گذشته با بحث كوتاهى در بارهى مغفرت اين درس را به پايان مىرسانيم. «مغفرت» يعنى چه و منظور قرآن از «فبشِّرْهُ بِمَغفرِةٍ» چيست؟ جملهى مشهور و معروفى داريم كه «الإسلامُ يَجُبُّ ما قبله» [2] يعنى: اسلام اين ويژگى را دارد كه ماقبلِ خود را از بين مىبرد و محو مى كند. انسان در لحظهاى كه ايمان مىآورد، ماقبل او از مابعدش جدا مىشود. روايتى از پيامبر صلى الله عليه و آله نقل شده كه: عبد الله بن مسعود نزد پيامبر گرامى آمده و عرض [1] -/ مائده، 27. [2] -/ عوالى اللآلى، ج 2، ص 54، المسلك الرابع، ح 145. | ||||
| نام کتاب : يس اسماى حسناى الهى نویسنده : مدرسى، سيد محمد تقى جلد : 1 صفحه : 71 | ||||
|
|