بمجرد انسانيّت اين عذرها نيايد. و نشايد- كه: جزو بود الّا مخالف‌ [1] كلّ، و آنكه لازم آيد آنچه آيد [2]، و بحقيقت‌ [3] نشايد كه جسم صورتى مجرد را [4] اندر يابد الّا باين حالها كه از جهت مقدار- و وضع جسم افتد [5].

و شكّ نيست كه صورتى حقيقى كه مجرد است از وضع و كميّت محدود:

يا مجرديش بسبب‌ [6] هستى بود اندر بيرون- يا مجرديش بسبب هستيش‌ [7] بود اندر عقل. پس اگر نه هر دو [8] جايگاه ورا وضع- و كمّيّت لاحق افتد، حقيقت مردمى را مجردى نبود- از [9] وضع محدود، پس حقيقت مردم كه همه مشترك‌اند اندر وى- بى‌وضع محدود ورا [10] وجود نبود، و خردش اندر نيابد [11]. و ليكن نه چنين است كه اين معنى را وجود هست و خردش‌

[1] بود آن مخالف- آ،- بود آن مخالفت- ه- ط.

[2] بى: آيد- آ.

[3] و لازم آنچه آيد و تحقيق- ه.

[4] بى: را- كب.

[5] اوفتد- آ- ه.

[6] و مجرد پس بسبب- د،- با مجرد پس سبب- ط- آ- ه.

[7] مجرديش بسبب هستى- كب- م،- مجرد بسبب هستى- د،- مجرديش و سبب هستى- آ- ه- ط.

[8] اگر بهر دو- د،- اگر هر دو- كب.

[9] نبود اندر- م- ك.

[10] محدود را- د- ك.

[11] خردش اندر نبايد- د،- و خللش اندر نبايد- آ،- و ظلش اندر نيايد- ه.