و ليكن اندر تن ما [1] هيچ چيز نيست- كه عقل او را اندر نتواند يافت، [2] و چون اندر يابدش شك نيست- كه صورتش- و معنيش را بپذيرد: [3] آنگاه از دو بيرون نبود:

يا آن صورت- و معنيش ذات صورت آلت بود [4]،- كه چون نفس اندر ان آلت بود آن صورت‌ [5] پيوند دارد [6] هم بآلت- و هم بنفس، پس نفس او را اندر يابد. پس بايد [7] كه هميشه تا [8] نفس اندر آن آلت بود اندر يابد.

يا صورتى ديگر بود بشمار [9] كه نفس او را بپذيرد:- اگر [10] صورتى ديگر بود، و نفس او را تنها بپذيرد- و بى‌آن‌ [11] آلت، پس نفس بخودى خويش صورت پذيرد.- و اگر بانبازى آن آلت پذيرد- تا [12] آن صورت هم با وى بود، و هم با آلت، [13] چون آن صورت- و آن‌ [14] صورت اصلى‌ [15] كه آلت‌

[1] بى: ما- ه.

[2] او را نتواند يافتن- د.

[3] نپذيرد- آ.

[4] : بى: بود- ك.

[5] از ما بعد معنيش تا آن صورت در دو نسخه «آ» و «ه» نيست.

[6] و ازو د،- دارند- ه،- پيوند را و- ط.

[7] بى: پس بايد- ه،- يابد- ك.

[8] با- آ- ه- ط.

[9] بيشمار- آ- ه.

[10] و اگر- د.

[11] نپذيرد و بى‌آن- د- ل،- بپذيرد ولى آن- آ،- بپذيرد و دلى آن- ه.

[12] يا- م- ك- آ- ه- ط.

[13] بآلت- ق.

[14] بى: آن- م- ك.

[15] اصلى است- آ- ه- ط،- اصلى بود- ل.