و چون سردى غالب بود يخ نمايد.

و گاهى انديشهاى گذشته را حكايت كند.

و چون نفس ضعيف بود، خود بكردار [1] وى اندر مانده بود- هم چنان كه‌ [2] بحسّ اندر ماند.

و اگر نفس قوىّ بود- يا [3] فرصت آرامش تخيل يابد، فارغ بماند از [4] جنبش، و آراسته شود- مر تابش‌ [5] كوهرهاى روحانى را اندر وى، كه سبب ناتابشى‌ [6] ايشان اندر وى- از ناپذيرائى نفس بود كه مشغول بود بزير. و چون ايشان اندر نفس بتابند، آن صورت حالها كه اندر ايشان هست خاصّه آنچه مهمتر [7] بود- و مناسب بود- مر نفس را، اندر [8] نفس بتابد،- كه تابش‌ [9] ايشان بمعنى‌ [10] حالهاست كه ذاتهاى‌ [11] ايشان اندر يافتهاست، چنان كه پيشتر گذشته است.

پس آن صورتها اگر [12] جزوى بوند اندر مصوّره صورت بندند [13]، و

[1] خرد بكردار- كب،- جز ديگر دار- د.

[2] اندر ماند همچنانكه- د.

[3] با- آ- ه.

[4] و از- د.

[5] بالش- د.

[6] نابالشى- د.

[7] مهتر- آ- ه.

[8] بى: را اندر- ه.

[9] بيابد كه تابشى- د.

[10] بمعنى انتقاش- د- ج.

[11] ذاتهاست- آ.

[12] اگر از- د.

[13] بندد- آ.