ببرد [1]، و صورت انديشه قرار نگيرد، و دست‌ [2] مر متخيّله را بود، و [3] خود انديشه خويش را [4] فراموش كنى. و تدبير [5] آن كنى كه چگونه ياد آرى و بگوئى كه‌ [6] چه انديشيده‌ام.؟ تا [7] از وى باين انديشه ديگر افتادم‌ [8]- بى‌قصد، آنگاه انديشه پيشين‌ [9] را بحيلت فكر [10] بجاى آورى. پس هر خوابى كه چنين بود تعبير بايد او را.

و معنى تعبير آن بود كه: گوئى چه چيز ديده باشم- از عالم غيب- تا [11] متخيّله از وى بچيزى ديگر شد؟، مثلا چه ديدم- تا متخيله‌ [12] او را بدرختى كرد؟. پس بيشتر تعبير [13] بتخمين بود، و بتجربتها [14] بجاى آورند [15]؛ و هر طبعى را عادتى‌ [16] ديگر بود، و بهر فصلى و حالى متخيّله را محاكاتى‌

[1] برد- د- كب.

[2] دوست- آ.

[3] بى: و- د.

[4] بى: را- ه.

[5] فراموش آن كنى و پذير- د.

[6] بى: كه- ك،- نگوئى كه- د.

[7] يا- م.

[8] بانديشه ديگر افتاده‌ام- د،- بانديشه افتادم- آ،- باين انديشه افتادم- ط- ه.

[9] بى: انديشه- آ- ه،- انديشه پيشتر- ل.

[10] بى: فكر- ه،- مگر بحيلت فكر- د،- بحيلت مكر فكر- ق.

[11] ديده بودم تا- آ- ه،- ديده تا متخيله- ط،- ديده باشيم از عالم غيب يا- د.

[12] منتحب- آ- ه.

[13] پيشتر- د.

[14] تجربها- م- ك.

[15] آوردند- كب،- آوردن- د.

[16] عادت- د.