خويش تمام كند [1]، و چون بشتاب‌ [2] بود نتواند كردن.

و اگر گويند- كه: سبب آنست كه چون بشتاب اندر هوا شود- آتش هوا را زود اندر خويشتن بچند، و پيش‌ [3] از آن كه بيشين‌ [4] آتش از وى جدا شود- ديگر بشتاب اندر خويشتن چيده‌ [5] بود، پس اندر وى آتش بسيار گرد آيد.

اين قول باطل شود. بدان كه اندر شدن آتش اندر سرب و ارزيز [6] آسانتر بود [7] از بيرون گريختن از وى،- كه گريختن آتش از جاى غريب آسانتر بود- از اندر شدن آتش بجاى غريب، و الا سربسر بود، كه چاره نيست كه اندر راههاى‌ [8] گشاده شود، و اندر آن راهها بيرون جستن: يا آسانتر [9] بود از اندرون شدن، يا سر بسر؛ و اگر جنبش از بيرون شدن باز دارد- از اندرون شدن نيز باز دارد، پس بايد كه تفاوت بسيار نبود ميان آتش بخود پذيرفتن، و ميان آتش از خود بيرون هشتن، پس اين بهانه فايده نكند.

[1] خويش را تمام بكند- م- ك- ط- ن،- خويش را تمام نكند- د.

[2] شتاب- ه.

[3] جند و بيش- ق- آ،- جنيد و بيش- ل،- بجنبد و پيش- د،- چيده و سپس- ه.

[4] پيشتر- ط- د- ن- كب.

[5] چنده- م،- جينده- ك،- جنبده- د- ط،- جنپده- ن- كب.

[6] و ارزير- ق- د،- و وارزيز- ن.

[7] نبود- ق- آ- ل.

[8] راههاء- ط- ه- ن.

[9] بى: يا- د،- تا آسانتر- م- ن،- بآسانتر- آ.