هركس كه او را مى‌ديد تحت تأثير هيبت آن‌حضرت واقع مى‌شد. هركس با او رفت و آمد مى‌كرد، دوستش مى‌داشت. چيزى از وى تقاضا نمى‌شد جز آن كه آن را مى‌بخشيد. روزى مردى به نزدش آمد و چيزى درخواست كرد. پيامبر آنقدر به وى گوسفند بخشيد كه ميان دو كوه را پر كرد. آن مرد به سوى قبيله‌اش بازگشت و گفت: اسلام آوريد كه محمد آنچنان مى‌بخشد كه گويى بيمى از تنگدستى ندارد. [1]

او هر منكرى را زشت مى‌انگاشت و به هر خوبى فرمان مى‌داد.

بالاخره آن كه وى براى هر خوبى سرمشق، و براى هر فضلى نمونه، و براى هر چيزى كه انسان را در دو جهان سود مى‌بخشيد، راهبر بود.

بر او و بر دودمانش برترين و پاكترين درودها و سلامها باد.

[1] - در نقل خصلتهاى پاك آن‌حضرت از كتاب «المعارف الاسلامية» صفحات 48 تا 74 بهره جستيم.آية الله العظمى السيد محمد تقي المدرسي(دام ظله)، زندگانى پيامبر گرامى اسلام محمد مصطفي (ص) - قم، چاپ: سيزدهم، 1389.