|
اسم الکتاب: سیری در سیره نبوی
المؤلف: مطهری، مرتضی
الجزء: ۱
الصفحة: ۳۶
عزیز خودش نشسته باشد در حالی که یقین دارد که او میمیرد ، وقتی به چهره او نگاه میکند نیمی از چشمهایش خوابیده است ، با آن نیم دیگر نگاه میکند ، یعنی چشمهایش روی هم میخوابد ، کأنه دل نمیدهد خیره بشود ، به خلاف آنجایی که مثلا فرزندش قهرمانی نشان داده یاشب عروسی او است ، وقتی نگاه میکند همین جور خیره است . میگویند حسین را دیدیم در حالی که چشمهایش را خواباند و به جوانش نظر میانداخت : « فنظر الیه نظر آیس منه » . گویی جاذبه علی اکبر چند قدم حسین را پشت سر خودش میکشاند . او رفت ، دیدند حسین چند قدم هم پشت سر او روانه شد . گفت : | در رفتن جان از بدن | | گویند هر نوعی سخن | | من خود به چشم خویشتن | | دیدم که جانم میرود | آمد و آمد جلو ، یکمرتبه آن صدای مردانهاش را بلند کرد ، عمر سعد را « قطع الله رحمک کما قطعت رحمی » .
|