الشَّريفِ، والشَّيخُ العالمُ الجَليلُ المُتَعَبِّدُ الثِّقَةُ الثَّبْتُ الحاج شيخ عَبّاس القمّي‌ [1]- دامَ تَوْفيقُهُ- كِلاهُما عَنِ المَوْلَى العالمِ الزّاهدِ العابدِ الفقيهِ المحدِّثِ الآميرزا حسين النوريِ‌ [2]- نوّر اللَّه مَرْقَدَهُ الشَّريفَ- عَن العلّامةِ الشَّيخِ مُرتَضَى الأَنصاري‌ [3]، قَدَّسَ اللَّهُ سِرَّه. وَمِنْهُم السَيِّدُ السَّنَدُ الْفقيهُ الْمُتَكلِّمُ الثِقَةُ الْعَيْنُ الثَّبْتُ الْعَلّامَةُ السَيِّد مُحسن الأَمين العاملي‌ [4]- أَدام اللَّه تأييداته- عَنِ الفقيهِ العَلّام، صاحِبِ المصنَّفاتِ العديدةِ السيِّد محمَّد بن هاشم‌

[1] حاج شيخ عباس قمى (1294- 1359 ق) از محدثان بزرگ شيعه در قرن 14 و از جمله مشايخ روايت‌است كه امام خمينى قدس سره از ايشان اجازه دريافت كرده‌اند. وى ساليانى دراز ملازم علامه متبحر، ميرزا حسين نورى رحمه الله بوده و در استنساخ و مقابله و تصنيف آثار ميرزا مددكار وى بوده است. شيخ عباس مردى محقق و كثيرالتأليف بود. سفينة البحار يكى از تصنيفات اوست كه تأليف آن 27 سال به طول انجاميد. از آثار اوست: كليات مفاتيح الجنان، منتهى الآمال، تتمة المنتهى و الفوائد الرضوية.

[2] حاج ميرزا حسين بن محمدتقى نورى طبرسى (1254- 1320 ق) فقيه، مفسّر و در علم حديث كم‌نظير ودر علم رجال مبرز بود وى در نشر احاديث اهل‌بيت سهم بزرگى داراست. او از شاگردان شيخ‌العراقين، شيخ مرتضى انصارى، و ميرزاى شيرازى بود و «شيخ اجازه» بزرگان پس از خود است. حاج شيخ عباس قمى و آقا بزرگ تهرانى، از شاگردان وى و از او اجازه دريافت كرده‌اند. از آثار اوست: مستدرك الوسائل، مستدرك مزارالبحار، النجم الثاقب، لؤلؤ ومرجان وتحفةالزائر.

[3] شيخ مرتضى انصارى (1214- 1281 ق) ملقب به «خاتم الفقهاء و المجتهدين» از نوادگان جابربن عبداللَّه‌انصارى صحابى پيغمبر صلى الله عليه و آله و سلم. وى يكى از نوابغ علم اصول است و تحولى بزرگ در اين فن به وجود آورد. آراء و نظريات و آثار وى تا به امروز همچنان محل بحث و نظر و مورد توجه علماى بزرگ فقه است و شروح و حواشى بسيار بر آثار وى نگاشته شده است. برخى اساتيد وى عبارت‌اند از: شيخ موسى كاشف‌الغطاء، شيخ على كاشف‌الغطاء، ملا احمد نراقى و سيد محمد مجاهد. از مجلس درس او فقهايى بزرگ برخاسته‌اند كه از جمله آنهاست آخوند خراسانى، ميرزاى شيرازى، و ميرزا محمدحسن آشتيانى. از مهمترين آثار شيخ است: فرائد الاصول، كتاب المكاسب وكتاب الطهارة.

[4] سيد محسن بن عبدالكريم بن على بن محمد حسينى جَبَل عامِلى، ملقب به «امين» (1282- 1371 ق) ازاكابر علماى اماميه و مفاخر شيعه اثنا عشريه است. وى دروس مقدماتى را در زادگاه خود، جبل عامل، گذراند، و سپس در نجف نزد آخوند خراسانى، شريعت اصفهانى، حاج آقا رضا همدانى، و شيخ محمد طه نجف، و ديگر بزرگان به تكميل علوم پرداخت. وى پس از اتمام تحصيلات به جَبَل عامل بازگشت و به تحقيق و تأليف و تدريس پرداخت. از او آثار علمى متعددى به جاى مانده است كه مهمترين آنها كتاب معروف اعيان الشيعة است. از اين كتاب چاپ‌هاى متعددى در دست است. از آثار اوست: أساس‌الشريعة در فقه استدلالى، الدرّة البهيّة، المجالس السنية، معدن الجواهر في علوم الأوائل و الأواخر.