پس اى عزيز، نام نيك را از خداوند بخواه. قلوب مردم را از صاحبِ قلب خواهش كن با تو باشد. تو كار را براى خدا بكن، خداوند علاوه بر كرامت‌هاى اخروى و نعمت‌هاى آن عالَم در همين عالم هم به تو كرامت‌ها مى‌كند، تو را محبوب مى‌نمايد، موقعيت تو را در قلوب زياد مى‌كند، تو را در دو دنيا سربلند مى‌فرمايد.

ولى اگر بتوانى با مجاهده و زحمت قلب خود را از اين حبّ هم به‌كلّى خالص نما، باطن را صفا ده تا عمل از اين جهت خالص شود و قلبْ متوجه حق گردد، روح بى‌آلايش شود، كدورت نفس برطرف گردد. حبّ و بغض مردم ضعيف، شهرت و اسم نزد بندگانِ ناچيز، چه فايده‌اى دارد. فرضاً فايده داشته باشد، يك فايده ناچيز جزئى چند روزه است. ممكن است اين حبّ، عاقبت كار انسان را به ريا برساند و خداى نخواسته آدم را مشرك و منافق و كافر كند، اگر در اين عالم رسوا نشود، در آن عالَم در محضر عدل ربوبى پيشِ بندگانِ صالح خدا و انبياء عظام او و ملائكه مقرّبين رسوا شود؛ سرافكنده گردد؛ بيچاره شود. رسوايى آن روز را نمى‌دانى چه رسوايى است. سرشكسته در آن محضر را خدا مى‌داند چه ظلمت‌ها دنبال دارد. آن روز است كه به فرموده حق تعالى كافر مى‌گويد: «اى كاش خاك بودم» [1]. و ديگر فايده ندارد.

اى بيچاره، تو به واسطه يك محبت جزئى، يك شهرت بى‌فايده پيش بندگان، از آن كرامت‌ها گذشتى؛ رضاى خدا را از دست دادى؛ خود را مورد غضب خداى تعالى نمودى. اعمالى را كه بايد به آنها دار كرامت تهيه كنى، زندگانى ابدى و فرحناكى هميشگى فراهم كنى و به واسطه آنها در اعلى‌ علّيين بهشت قرارگيرى، مبدّل كردى به ظلمات شرك و نفاق؛ و براى خود حسرت و ندامت و عذاب‌هاى شديد تهيه نمودى، و خود را سجّينى نمودى؛ چنانچه در حديث شريف كافى مى‌فرمايد حضرت امام صادق- عليه السلام- كه پيغمبر فرمود كه «همانا فرشته بالا مى‌برد كار بنده را با فرحناكى.

[1] اشاره است به آيه‌ يَوْمَ يَنْظُرُ الْمَرْءُ ما قَدَّمَتْ يَداهُ وَ يَقُولُ الْكافِرُ يا لَيْتَنِي كُنْتُ تُراباً؛ «روزى كه شخص‌به آنچه پيش فرستاده است مى‌نگرد و كافر مى‌گويد: اى كاش خاك مى‌بودم». (النّبأ (78): 40)