پس چون كارهاى نيكوى او را بالا برد، خداى عزّ و جلّ مى‌فرمايد:" قرار بدهيد اين اعمال را در سجّين. همانا اين شخص در اين اعمال فقط مرا نخواسته است"» [1]. من و تو با اين حال نمى‌توانيم سجّين را تصور كنيم، و ديوان عمل فُجّار را بفهميم، و صورت اين اعمال [را] كه در سجّين است ببينيم. يك وقت حقيقت امر را مى‌بينيم كه ديگر دستمان كوتاه [است‌] و چاره منقطع.

اى عزيز، بيدار شو و غفلت و مستى را از خود دور كن؛ و در ميزان عقل بسنج اعمال خود را قبل از آن‌كه در آن عالَم ميزان كنند؛ و حساب خود را بكش قبل از آن‌كه از تو حساب كشند، و آينه دل را از شرك و نفاق و دورويى پاك كن؛ و مگذار زنگار شرك و كفر او را طورى بگيرد كه به آتش‌هاى آن عالم پاك نگردد؛ نگذار نور فطرتْ مبدل به ظلمت كفر شود؛ نگذار فِطْرَتَ اللَّهِ الَّتِي فَطَرَ النَّاسَ عَلَيْها [2] ضايع گردد. اين‌قدر خيانت مكن بر اين امانت الهى! پاك كن آينه قلب را تا نور جمال حق در او جلوه كند، و تو را از عالم و هر چه در اوست بى‌نياز كند؛ و آتش محبت الهى در قلب افروخته شده تمام محبت‌ها را بسوزاند كه همه عالم را به يك لحظه آن ندهى، و چنان لذّتى ببرى از ياد خدا و ذكر آن كه تمام لذّات حيوانى را بازيچه بدانى.

اگر اهل اين مقام هم نيستى و اين معانى در نظرت عجيب مى‌آيد، نعمت‌هاى الهى را در عالم ديگر كه قرآن مجيد و اخبار معصومين از آنها اطلاع داده‌اند از دست مده؛ به‌واسطه جلب قلوب مخلوق براى شهرت چند روزه مو هوم، آن همه ثواب‌ها را ضايع مكن؛ از آن همه كرامات خود را محروم مكن؛ سعادت ابدى را به شقاوت هميشگى مفروش.

[1] عَن أبي عبداللَّه عليه السلام قالَ: قالَ النّبي صلى الله عليه و آله و سلم: «إنَّ المَلَكَ لَيَصْعَدُ بِعَملِ العَبْدِ مُبْتَهِجاً بِه؛ فَإذا صَعَدَ بِحَسَناتِهِ‌يَقُولُ اللَّه عَزَّ وَجَلَّ: إجْعَلُوها فِي سِجّينٍ إنَّهُ لَيْسَ إيَّايَ أرادَ بِها». (الكافي، ج 2، ص 294، «كتاب الإيمان و الكفر»، «باب الرياء»، حديث 7)

[2] «فطرت خدايى آن است كه خداوند خلق را بر آن آفريده است». (الروم (30): 30)