الدّينِ الشهيرِ بالشّهيد الثاني‌ [1]، عَنِ الشَّيخ عَليِّ بْنِ عَبْدِ العالي الميسي‌ [2]، عَنِ الشَّيخِ شَمسِ الدّين مُحمّد بْنِ المُؤَذِّن الجَزيني‌ [3]، عَنِ الشَّيخ ضياء الدّين علي‌ [4]، عَن و الدِهِ الحائزِ للمرتبتيْن الشيخِ شمس الدّين محمّد بن مَكّي‌ [5]، عَن الشَّيخِ أَبي طالِب مُحمّد فَخرِ الْمُحَقّقين‌ [6]، عَن و الدِهِ آية اللَّهِ الْحَسن بنِ مُطهَّرِ العلّامة الحِلّي‌ [7]، عَن الشَّيخ أَبي‌

[1] شيخ زين‌الدين بن شيخ نورالدين عاملى، معروف به شهيد ثانى (911- 966 ق) از بزرگان فقهاى شيعه وجامع علوم مختلف و زاهد و عابد است. وى به مذاهب چهارگانه فقهى اهل سنت مسلط بوده و آنها را تدريس مى‌كرده است. از آثار اوست: شرح اللمعة، مسالك الأفهام في شرح شرائع الإسلام، منية المريد في آداب المفيد و المستفيد، أسرار الصلوة و كشف الريبة في أحكام الغيبة.

[2] شيخ نور الدين على بن عبدالعالى ميسى (933 ق) از بزرگان فقهاى شيعه و عالمى جليل القدر و عظيم الشأن است. وى استاد و شوهر خاله و ابوالزوجه شهيد ثانى بوده است. شهيد ثانى در بعضى از اجازات خويش از وى بسيار تجليل كرده است. بايد توجه داشت كه ايشان غير از على بن عبدالعالى كركى- مشهور به محقق كركى يا محقق ثانى- است از آثار اوست: شرح رسالة صيغ العقود، شرح الجعفرية.

[3] محمد بن محمد بن داود، مؤذن عاملى جزينى، پسر عموى شهيد اوّل، دانشمندى فاضل و شاعر بود.

[4] شيخ ضياء الدين على بن محمد مكّى، پسر دوم شهيد اوّل، عالمى فاضل و محقق بوده است. شيخ محمد بن محمد بن داود مؤذن از او روايت كرده است.

[5] شيخ شمس الدين محمد بن مكى عاملى، معروف به «شهيد اوّل» (734- 786 ق) از اعاظم فقهاى اماميه. در علوم مختلف استاد مسلم بوده است و در فقه او را «امام الفقه» گفته‌اند. شهيد در خاندان علم و ادب پرورش يافت و فرزندان او از ذكور و اناث همگى از علما و فقها بودند. شهيد از اساتيد بسيار استفادت جسته و از علماى فرق مختلف اسلامى اجازه دريافت كرده است. شاگردان مشهور وى عبارت‌اند از: شيخ زين‌الدين على بن خازن، شيخ عبدالعالى كركى، شيخ حسن بن سليمان، شيخ مقداد سيورى. از آثار اوست: الدروس، الذكرى، البيان، القواعد، اللمعة الدمشقية و الأربعون حديثاً.

[6] فخرالمحققين، ابوطالب محمد بن الحسن (682- 771 ق) از بزرگان فقهاى اماميه، گفته‌اند در سن ده‌سالگى به درجه اجتهاد رسيد. از شاگردان پدرش علّامه حلى است و وارث علمى او به شمار مى‌رود. از شاگردان وى: شهيد اوّل، سيد حيدر آملى، سيد تاج الدين، و ظهير الدين فرزندش بوده‌اند؛ از آثار او: الفوائد في حل مشكلات القواعد، شرح مبادي الاصول و الكافية الوافية در علم كلام مى‌باشد.

[7] آيت اللَّه شيخ جمال الدين حسن بن يوسف بن على بن مطهر حلّى (648- 726 ق)، فقيه، محدث، مفسر، متكلم، اديب، جامع معقول و منقول و رئيس اماميه در زمان خود بوده و شهرت «علامه» از اختصاصات اوست. وى نزد بزرگان شيعه و سنّى به كسب علم پرداخت. از جمله استادانش محقّق حلى، خواجه نصيرالدين طوسى و سيد احمد بن طاووس و شيخ نجيب الدين بوده‌اند. خواجه نصير طوسى از درس فقه او استفاده كرده است. پسر وى، فخرالمحققين، نيز از شاگردان پدر بوده است. از آثار اوست: تبصرة المتعلّمين، مختلف الشيعة، قواعد الأحكام، تذكرة الفقهاء در فقه؛ كشف المراد في شرح تجريد الاعتقاد در كلام، ألفين در اثبات امامت، المختصر در رجال و تلخيص الكشّاف در تفسير.