القاسم جَعفرِ بنِ الحسنِ بنِ سعيدِ الحِلّي المُحقّقِ عَلى الإِطلاقِ‌ [1]، عَن السَيّد أَبي عَلي فَخّار بنِ المَعدِ المُوسَوي‌ [2]، عَن الشَّيخ شاذانِ بنِ جَبرئيلِ القُمّي‌ [3]، عَن الشَّيخِ مُحمّدِ بنِ أَبي القاسم الطَبري‌ [4]، عَن الشَّيخِ أَبي عَليِّ الحسنِ‌ [5]، عَن و الدِهِ شَيخِ الطائفةِ أَبي جَعفر مُحمّد بنِ الحَسنِ الطُوسي‌ [6] جامِع التهذيب والاستبصار، عَنْ إمام الفُقهاءِ

[1] شيخ ابوالقاسم نجم الدين جعفر بن حسن حلّى (602- 676 ق) مشهور به «محقق» از فقهاى طراز اوّل‌تشيع است. علامه حلى و برادر وى و سيد غياث الدين بن احمد بن طاووس از شاگردان اين فقيه نامى بوده‌اند. كتاب شرائع الاسلام وى از بدو تأليف تاكنون مورد توجه فقها بوده و فقيه نامور، شيخ محمد حسن نجفى، كتاب الجواهر را در شرح آن نگاشته است. از آثار اوست: المعتبر في شرح المختصر، مختصر النافع، المعارج در اصول.

[2] سيد شمس الدين ابوعلى فخار بن معد موسوى حلّى (600 ق) فاضل و اديب و محدث و صاحب كتاب‌الرد على الذاهب إلى تكفير أبي طالب.

[3] شيخ جليل ثقه، ابوالفضل شاذان بن جبرئيل قمى، عالمى فاضل و فقيهى جليل‌القدر است. از آثار اوست: إزاحة العلّة في معرفة القبلة و كتاب الفضائل.

[4] عماد الدين ابوجعفر محمد بن ابى‌القاسم طبرى، فرزند ابوالقاسم على بن محمد آملى. از جمله تأليفات‌اوست: بشارة المصطفى لشيعة المرتضى، الفرج في الأوقات و شرح مسائل الذريعة.

[5] ابوعلى حسن بن محمد طوسى، از فقيهان بزرگ شيعه و از شاگردان مشهور پدرش شيخ طوسى است. پس از پدر عهده‌دار تعليم شاگردان وى بود و طلاب بسيار در محضرش به استفاضه پرداختند. ايشان تا سال 515 ق مى‌زيسته است از آثار اوست: المرشد إلى سبيل التعبد، الأمالي و شرح النهاية.

[6] ابوجعفر محمد بن حسن طوسى (385- 460 ق.)، ملقب به «شيخ الطائفه» از بزرگ‌ترين دانشمندان جهان‌اسلام است. ايشان رئيس فقيهان و متكلمان زمان خود بود و در ادب و رجال و تفسير و حديث نيز دستى قوى داشت. اساتيد او شيخ مفيد، سيد مرتضى، ابن غضائرى، ابن عبدون بودند، شيخ صاحب دو كتاب مشهور حديث شيعه الاستبصار و التهذيب است كه از كتب اربعه اماميه محسوب مى‌شود. النهايه و الخلاف در فقه از اوست. المبسوط نيز از ديگر آثار اوست كه در آن به تفريع كثيرى از فروعات فقهى پرداخته است. از ديگر آثار اوست: الفهرست، اختيار معرفة الرجال، عدّة الاصول، الغيبة، التبيان في تفسير القرآن، تلخيص الشافي، مصباح المتهجد. شيخ طوسى پس از آتش سوزى كتابخانه‌اش (در سال 448 ق) از بغداد به نجف اشرف هجرت كرد و حوزه علميه نجف را بنيان نهاد.