مخالفين خاندان بنى‌اميه- را مقر و محل فرماندهى خود قرار داد و از شيعيان استقبال مى‌نمود و پيام امام حسين عليه السلام را براى آنان قرائت مى‌كرد، آنان با حالى گريان با وى بيعت مى‌كردند.

تعداد بيعت‌كنندگان به هيجده هزار نفر رسيد، پس از آن مسلم بن عقيل براى امام حسين عليه السلام نامه‌اى نوشت و استقبال مردم را به اطلاع ايشان رساند و درخواست نمود كه به كوفه عزيمت نمايد.

نعمان بن بشير كه از سوى بنى‌اميه بعنوان والى كوفه منصوب شده بود، زمانيكه خبر ورود مسلم بن عقيل را شنيد، بر منبر رفته و سخنانى ايراد نمود و اهالى كوفه از بيانات وى چنين استنباط كردند كه نعمان در امر مخالفت با نهضت ترديد دارد زيرا وى گفته بود:

با كسى كه با من پيكار نكند نخواهم جنگيد، و به كسى كه بر من نياشوبد، آسيبى نخواهم رساند و شما را نخواهم برانگيخت و با حدس و گمان و تهمت كسى را دستگير نخواهم كرد. [1]

مردان بنى‌اميه او را به نافرمانى و ضعف متهم كردند، عبداللَّه بن مسلم به او گفت: آيا موضع تو در قبال دشمنانت چنين است!! و نظر مردم ضعيف را مورد ملاك قرار داده‌اى؟

نعمان به وى گفت: با مستضعفين در راه اطاعت خدا بودن،

[1] همان ص 336.