بدين سان امام عليه السلام تصميم قاطع خود را مبنى بر قيام عليه ستمكاران بنى‌اميّه اتخاذ نمود و مسلم بن عقيل را بعنوان فرستاده و سفير خود به كوفه اعزام كرد تا پيام خود را به اين شرح به آنان برساند:

فرزند و پسر عمو و فرستاده خود و فرد مورد اطمينان از اهل بيتم، مسلم بن عقيل را بسوى شما فرستادم تا اگر صاحبنظران و برگزيدگان شما بر همان نظرى باشند كه فرستادگان و نامه‌هاى ارسالى گزارش داده‌اند، به زودى به سوى شما بشتابم. انشاء اللَّه. [1]

مُسلم رهبرى فقيه و قهرمانى شجاع بود. آيات قرآن، صحنه‌هاى جهاد و رازونيازهاى سحرگاهان او را ساخته و خداوند او را در جايگاهى رفيع و والا قرار داده بود. اگر كوچكترين خطرى فراروى دين قرار مى‌گرفت، تمام زندگى خود را در راه آن فدا مى‌كرد. آيات قرآن، شناخت او را عميق و وسيع كرده بود و بر زندگى بعنوان كالا و متاع براى آخرت مى‌نگريست و به اين باور بود كه خردمند كسى است كه خود را براى رضايتمندى خدا فدا نمايد.

و چنين بود كه مسلم عليه السلام با كوله‌بارى از امانت و اندوه امت، به سوى آنان رهسپار گرديد، امّتى كه خداوند آن را برگزيده‌ترين مردم جهان قرار داده بود، امّا اينك عناصرى از رانده‌شدگان و

[1] همان.