|
|
اسم الکتاب: نگاهی گذرا به بسیج و بسیجی
المؤلف: مصباح یزدی، محمد تقی
الجزء: ۱
الصفحة: ۴۳
مناجات و نماز، رنگ از چهرههايشان پريده بود: صُفْرُ الْأَلْوَانِ مِنَ السَّهَر، و در سيمايشان اثر خشوع ظاهر بود: عَلَى وُجُوهِهِمْ غَبَرَةُ الْخَاشِعِين.[1] حضرت پس از بيان ويژگيهاي بسيجيان صدر اسلام كه در كنار ايشان بودند، ميفرمايد: أُولَئِكَ إِخْوَانِي الذَّاهِبُون؛[2] «آنان برادران من بودند كه رفتهاند [و به شهادت رسيدهاند]». امام علي(عليه السلام) در جاي ديگري نيز از كاهلي و سركشي و بيوفايي اطرافيان خود شكوه ميكند و سپس در وصف ياران راستين پيامبر(صلى الله عليه وآله) ميفرمايد: لَقَدْ رَأَيْتُ أَصْحَابَ مُحَمَّد(صلى الله عليه وآله) فَمَا أَرَي أَحَداً يُشْبِهُهُمْ مِنْكُم؛[3] «من ياران محمد(صلى الله عليه وآله) را ديدم اما هيچيك از شما را همانند آنان نمييابم.» آنان چنين بودند: لَقَدْ كَانُوا يُصْبِحُونَ شُعْثاً غُبْرا؛[4] «صبح ميكردند در حالي كه موهاي ژوليده و چهرههاي غبارآلود داشتند». كسي كه تمام شب را در سوز و گداز سپري كرده باشد، چهرهاي رنگ پريده و موهايي ژوليده خواهد داشت، و به دليل كمخوابي و خستگي و گريه، چشمهاي او سرخ و رنجور خواهد بود. [1] همان. [2] همان. [3] همان، خطبه 97، ص 182. [4] همان. |
|