گفتني است ويژگيِ ديگرِ كساني كه حضرت علي(عليه السلام) از آنان ياد مي‌كند، آخرت‌گرايي است: وَمَادُوا كَمَا يَمِيدُ الشَّجَرُ يَوْمَ الرِّيحِ الْعَاصِفِ خَوْفاً مِنَ الْعِقَابِ وَ رَجَاءً لِلثَّوَاب؛[1] «آنان چون درختي در روز تند باد مي‌لرزيدند؛ از كيفري كه از آن بيم داشتند و براي پاداشي كه به آن اميدوار بودند».

اميرالمؤمنين(عليه السلام) از كساني ياد كرده‌اند كه به زبان امروزي مي‌توان آنان را بسيجي ناميد. ويژگيهايي كه حضرت براي آنان برمي‌شمارند، در ميان بسيجيان دوران دفاع مقدس نمونه‌هاي پرشماري داشت. كساني كه هر شب ساعتها در سنگرها با خدا راز و نياز مي‌كردند، صورتها را روي زمين مي‌‌گذاشتند و از شوق و نيز خوف خدا، و از ترس عذاب الهي مي‌ناليدند. كساني كه روزها روزه مي‌گرفتند و شبها به عبادت مي‌پرداختند. صورتهاي آنان شب‌هنگام با خاك انس‌ مي‌گرفت، و روزها بازوهايشان با سلاح. آنان هيچ‌گاه از مناجات با خدا و از جهاد با دشمنان خسته نمي‌شدند.

نمونه‌هايي از حالات بسيجيان در ميدانهاي نبرد و نيز در شبهاي عمليات ضبط شده است، اما آن هنگام كه يك بسيجي در نيمه‌هاي شب، و دور از چشم هر كسي در بياباني صورت بر خاك مي‌نهاد و با خداي خويش راز و نياز مي‌كرد و نواي آرام و دلنشين مناجاتش

[1] همان.