محسوب نمود؛ و نيز قائل بود كه اين عمل، علاوه بر صدمه جسمى، تأثيرات منفى روانى نيز داشته است. [1] دادگاه اروپايى همين تحليل را در قضيه «

Y

» [2] كه او نيز توسط مدير مدرسه‌اش تنبيه شده بود، ارائه مى‌دهد؛ در حالى كه دادگاه محلّى استدلال كرده بود ضربه زدن با چوب معقولانه و صحيح بوده است. اعضاى كميسيون بر اين عقيده‌اند كه چنين جراحتى براى يك پسر بچّه غير قابل قبول است؛ خواه مجازات كننده والدين او باشند يا معلّم مدرسه. [3] در زمينه خشونت خانوادگى نيز در قضيه «A» [4]- كه فردى به پاها و پشت فرزندخوانده‌اش به علّت نافرمانى، ضربه زده بود- دادگاه حكم به نقض مادّه‌ى 3 كنوانسيون داد؛ و بيان كرد: كودكان و ديگر افراد آسيب‌پذير شامل حمايت‌هاى دولتى در رابطه با بازدارى مفيد و مؤثّر از اين‌گونه اعمال كه در تعارض با كرامت شخصى است، هستند. [5]

دادگاه اروپايى در ارتباط با اعمال مجازات‌هاى بدنى در مدارس انگليس، هم‌چنين بيان كرده‌است:

«صرف اين‌كه مجازات بدنى براى مدّتى طولانى مورد استفاده قرار مى‌گرفته و بيش‌تر والدين با انجام آن موافق‌اند، نمى‌تواند به عنوان معيارى براى تعيين اين امر قرار گيرد كه آيا مجازات، تحقيرآميز محسوب مى‌شود يا نه؟ و نيز، به نظر مى‌رسد تهديد به مجازات بدنى تحت شرايط و اوضاع و احوالى خاصّ مى‌تواند شكل‌دهنده رفتار غيرانسانى باشد». [6]

[1].Ibid ,Rep ..

[2]

. Y v. United Kingdom, App. No./, Eur. H. R. Rep.( ser. A ),) (.

[3].Ibid.

[4].Av .United Kingdom ,Eur .Ct .H .R .() .

[5].Ibid.

[6]

. ECHR, Campbell and Cosans Case, Judgment of february, Series A, No.( ), pp.-; quoted at: Malcolm D. Evans and Rod Morgan, op. cit, pp.-.