بوته هاى خارناك مخصوص , بيشه اى سهمگين و پرخطر صورت مى يابد , و از آن حذر مى نمايند و تحذير مى كنند كه جاى غولان است يعنى جانوران درنده و رباينده و هلاك كننده در آنند .

ام غيلان در زبان پارسيان به نظم و نثر , به تخفيف مغيلان شده است كه خار مغيلان گويند . مثلا حافظ گويد :

در بيابان گر بشوق كعبه خواهى زد قدم *** سرزنشها گر كند خار مغيلان غم مخور

و شايد در آن دژ مردمى سفاك و بى باك بسر مى بردند كه ديگران آنان را شياطين مى خواندند .