|
|
اسم الکتاب: مديريت و فرماندهى در اسلام
المؤلف: مكارم شيرازى، ناصر
الجزء: ۱
الصفحة: ۶۳
انگيزه را مىتوان به سه نوع تقسيم كرد: الف- انگيزههاى پندارى ب- انگيزههاى مادّى ج- انگيزههاى معنوى در بخش اوّل، يك مشت خيالات و پندارها و خرافات و الفاظ بىمحتوا ممكن است عامل حركت يك جامعه شود كه مصداق كامل آن را در يك جامعه بتپرستى مىتوان مشاهده كرد. پندار قداست بتها، خرافه مشكل گشائى و شفاعت آنها، پندار فهم و شعور براى آنها و بالاخره خرافه تقرّب به خدا بوسيله بتها، ايجاد حركتى در جامعه بتپرستان مىكند. امّا هنگامى كه كارشان به بن بست مىكشد و بتان را حتّى قادر بر دفاع از خودشان نمىبينند، تا چه رسد به عابدانشان! به مصداق: «فَرَجَعُوا إِلى أَنْفُسِهِمْ وَ قالُوا إِنَّكُمْ أَنْتُمُ الظَّالِمُونَ» وجدان خفته آنها بيدار شده به اين پندارهاى پوچ و مسخره، مىخندند و خويشتن را به خاطر اين پرستش غلط و مضحك، محكوم مىكنند و ظالم و ستمگر مىشمرند! به اين ترتيب بُرد انگيزههاى پندارى محدود و موقّت و فاقد هر گونه عمق و ريشه است؛ چرا كه اين انگيزهها از جهل و تعصّب مردم مايه مىگيرد و به محض پيدايش مختصرى علم و آگاهى از اثر مىافتد. امّا «انگيزههاى مادّى»، از آنجا كه از يك واقعيّت عينى مايه مىگيرد اثرى بيشتر و گستردهتر دارد، امّا با اين حال هرگز عميق نيست. فىالمثل، كمتر افسرى حاضر مىشود به خاطر مزايا و حقوق و تشويق مادّى و ترفيع درجه كه مهمترين اثرش نيز همان امتيازات مادّى است، جان خود را به خطر بيفكند، و اگر در جنگى درگير شود كه به حكم مسؤوليّت شغلى بايد خود را به خطر افكند، باز |
|