لازم نيايد كه ما [1] عالم را اندر جاى نگوئيم،- تا آنگاه كسى گويد: كه چرا اينجا است- و بجاى‌ [2] ديگر نيست، پس پديد آمد كه اندر خلا جنبش و آرامش طبيعى- و قسرى‌ [3] نبود. و هر جسمى كه اندر جاى بود- يا جنبش دارد [4] يا آرامش، پس بدين حجت و [5] حجتهاى ديگر پيدا شد- و درست شد- كه‌ [6] هيچ جسم اندر خلا نبود، و دليل بر [7] آن كه اندر خلا جنبش نبود آنست:

كه جنبنده را [8] هر چند جايگاه جنبش‌ [9] تنگ‌تر يا كم ملاتر بود، تيزتر جنبد؛ چنان كه سنگ اندر هوا تيزتر جنبد [10] از آن كه اندر [11] آب، پس اگر جسمى اندر خلا بجنبد و [12] جنبش را چاره نيست كه زمانى بود- بهره‌پذير [13]،- چنان كه دانسته آمدست، بايد كه جنبش آن‌

[1] بى: ما- آ- ه- د.

[2] و جاى- ه.

[3] آرامش جزى و طبعى- ن- جنبش خلا و آرامش قسبرى و طبعى- د.

[4] دارد و- آ- د- ن.

[5] همه نسخ بى: «و» الا نسختى- كب- م.

[6] بى: شد- ن،- بى: و درست شد- ه،- بى: كه- آ،- بى: بدين حجت الخ- ق- ط- ل.

[7] بى: بر- د- ن، بر آن بر كه- آ- كب- ق- م.

[8] بى: را- ن.

[9] جنبشى- ط- د- كب.

[10] جنبند (در هر سه جا)- ه،- بى: سنگ ل،- بى: چنانكه سنگ الخ- آ.

[11] در- ن.

[12] جنبد- د- ن- كب.

[13] بهتره پذيرد- د- ن.