و جنبش بطبع آنگاه‌ [1] بود- كه جسم آن جايگاه نخواهد، جايگاه‌ [2] ديگر خواهد، و آرامش بطبع آنگاه بود- كه جسم آن جايگاه‌ [3] خواهد.

و جنبش بقسر آنگاه بود [4]- كه جسم از آن سو نخواهد [5]،- و سوى ديگر خواهد؛ و آرامش بقسر آنگاه بود- كه جسم آن جايگاه نخواهد [6]، جاى ديگر خواهد [7]؛ چنان كه كسى بستم سنگ را [8] برسو بدارد، يا بستم هوا را اندر آب بدارد، و خلا يك گونه بود- و اندر وى‌ [9] هيچ اختلاف نبود، پس جايگاهى اولاتر از جايگاهى نبود [10]، و ايستادن- عالم اندرين حدّ كه ايستاده است، اولاتر نبود از ايستادن وى بحدّى‌ [11] ديگر، الّا باتّفاق، و كار اتّفاقى- دائم نبود، و آنگاه باتّفاق بود- كه سببى عرضى‌ [12] افتد، چنان كه گذشته‌ [13] است: و اين سؤال بر ما

[1] آنگاه بطبع- د،- آنكه بطبع- ن.

[2] بخواهد جايگاهى- ه،- نخواهد جايگاهى- آ- ق- ل.

[3] جايگاه را- د- ن- م- ك.

[4] بى: كه جسم آن جايگاه الخ- ه.

[5] از آن نخواهد- ه،- آن سو نخواهد- د، از آن سو بخواهد- ن.

[6] بخواهد- ن.

[7] نخواهد- آ- ه- د.

[8] بى: را- آ- د- ن.

[9] بى. ى- ه.

[10] اولاتر بود- ن.

[11] بى: ى- د- ن.

[12] عرض- ن.

[13] گزشته- د.