مثال اوّل: آن كه‌ [1] نرم نرم سياه شود،- تا بغايت‌ [2] رسد، و بيستد.

و مثال دوّم: (آن) كه بيك دفعت سياه شود، يا روشن شود، يا تاريك شود.

اندرين دوّم ميان قوّت- و فعل چيزى نيست، و اندر آن پيشين تا آنگاه كه‌ [3] بسياهى كه بقوّت بود [4] نرسد، وى اندر جنبش است. و اندر حالى‌ [5] كه نه قوّت تمام خالص بود، و نه فعل تمام.- زيرا كه نه سپيد [6] بود- خالص، كه‌ [7] اندر سياهى شده بود [8]، و نه آن سياهى بود- كه قصد بوى است.

و نشايد كه جسمى از مكانى بمكانى شود، الا بچنين حالى‌ [9]- كه او را جنبش خوانند،- كه نشايد كه بيك زخم از جاى بجاى شود، زيرا كه جسم بهره‌پذير بود [10]- و بهره بهره‌ [11] جدا شود از جاى خويشتن، [12] و هر چه بهره بهره‌ [13] جدا شود- بيك زخم جدا نشود.

[1] بى‌آنكه:- ط.

[2] بغايتى- ط- د- ن.

[3] بى: كه- ن،- انگا كه- د،- پيشين هستى تا آنگاه كه- كب.

[4] بود و- ط- د- ن.

[5] جاى- ن.

[6] سپيده- د،- سفيد- ه،- سپد- ن.

[7] بى: كه- ط- ن،- بلكه- د،- خالص بود كه- ل.

[8] بى: بود- ه- ط- د- ن.

[9] حال- ط.

[10] پذيرد- د- ن- كب.

[11] بى: بهره دوم- ن.

[13] بى: بهره دوم- ن.

[12] خويش- د- ن.