بود، و حيلتى هست‌ [1] كه بسيار آب بگيرند بوى از هوا.

و من ببشم قاضى بكنار ويمه‌ [2] از شهرهاء [3] كوه طبرستان و دماوند [4] معاينه ديدم- كه: پاره هواى روشن بغايت صافى از سرما ببستى- [5] و ابر شدى، و آن ابر برف شدى- و فرو نشستى، و هواء صافى بماندى، پس ديگر بار هم چنان ببستى- و ابر شدى، و برف شدى‌ [6]،- بى‌آنكه از هيچ جايگاه‌ [7] بخارى بر آمدى،- يا ابرى‌ [8] آمدى.

و اما شدن آب هوا خود ظاهرست.

و اما شدن آب زمين،- هم بشايد ديدن بمعاينه بجايگاههائى‌ [9] كه آب صافى روشن چون بر زمين‌ [10] افتد در وقت سنگ شود.

و [11] اما گداختن سنگ تا آب شود، مردمانى‌ [12] كه دعوى كيميا

[1] بى: و- ن،- و حيلتى است- د- ه.

[2] بكناره ويمه- آ- ل،- بكناره دايم- ه.

[3] و من بنشستم بجاى بكناره ديمه از شهر اين (- د: دير)- ط- د- ن.

[4] دو باوند- ق- ل.

[5] از سطر بيستى- ه.

[6] گشتى- ن.

[7] جايگاهى- آ.

[8] بى: بر آمدى- ط- د- ن،- بر امدى يا ابر- ه.

[9] جايكاهها- آ،- بجايگاهى- م- ك.

[10] زمينى- د.

[11] بى: و- ط- د- ن.

[12] مردمان- ط- د- ه،- مرمان- ن.