است؛ و صورت وى است. آتش را ديگر، و آب را [1] ديگر، و هوا را ديگر، [2] و زمين را ديگر. و اين كيفيّات اعراض‌اند، كه از آن طبيعت و صورت آيند و دليل بر آن‌ [3] كه اين جسمها بزرگتر و خردتر شوند چون‌ [4]: آماسيدن عصير اندر مشك- تا بشكافدش. و بزرگ شدن آب اندر آفتابه كه او را صياحه‌ [5] خوانند- تا بشكافدش.

و محال است كه گويد كسى- كه‌ [6]: اندر آنجا آتش اندر آمد، چندان كه نگنجد [7] كه آتش چندان نتواند اندر آمدن كه نگنجد [8]، و آتش آنگاه تواند اندر [9] آمدن- كه چيزى بيرون آيد، و چون اندر آمدن‌ [10] و بيرون آمدن‌ [11] برابر بود، نبايد [12] كه جايگاه بشكند [13].

[1] بى: را- ن.

[2] بى: ديگر- د- ن.

[3] آن بر- ق.

[4] خوردتر شود و چون- د- ن، خوردتر شود نار چون- ه.

[5] صباحه- م- ك.

[6] گويند كسى كه- ق،- گويند كسى- د- ط- ن.

[7] نكنجيد- د- ط- ن- آ- ه.

[8] بكنجد- آ- ه- ط- د- ن.

[9] تواند اندر اندر- ه،- تو اندر آمدن و بيرون- د.

[10] آمد- ك.

[11] بى: آمدن- ط- د.

[12] نشايد- ط- د- ن.

[13] نشكند- ط.