|
اسم الکتاب: سیری در سیره نبوی
المؤلف: مطهری، مرتضی
الجزء: ۱
الصفحة: ۳۳
خیلی چیزها را از بین برد و یک ضرر فاحشی به بقال وارد کرد . با اینکه ای خاک به سرت که این کار را کردی ، آنچنان زد که پرهای روی سر طوطی ریخت . از آن به بعد دیگر طوطی خاموش و ساکت شد و یک کلمه حرف نزد . بقال از کار خودش پشیمان شد : عجب کاری کردم ! طوطی خوشخوان خودم را چنین کردم ! هر کار کرد برایش نقل و نبات ریخت ، او را نوازش کرد دیگر طوطی برای او حرف نزد که نزد . مدتها گذشت . روزی یک آدم کچل آمد دم دکان بقالی که یک چیزی بخرد . طوطی نگاه کرد به او دید سر او هم کچل است . تا دید سرش کچل است به زبان آمد ، گفت : | از چه ای کل با کلان آمیختی | | تو مگر از شیشه روغن ریختی | گفت : آیا تو هم روغن بادامها را ریختهای که سرت کچل شده ؟ زبانش باز شد . مولوی در اینجا مطلبی را میگوید ، بعد به اشخاصی حمله میکند که خودشان را مقیاس بزرگان قرار میدهند . در اینجا طوطی خودش را مقیاس قرار داد ، آن کچل را به خودش قیاس گرفت ، یعنی کچل را مانند خودش پنداشت . میگوید این کار را نکن ، بزرگان را مانند خودت ندان . این حرف درستی است . این بسیار اشتباه است که انسان که خودش را دارای یک احساساتی میبیند [ دیگران را نیز چنین بداند ] . مثلا فردی نمیتواند یک نماز با حضور قلب بخواند ، میگوید : ای بابا ! دیگران هم همین جور هستند ، مگر میشود نماز با حضور قلب خواند ؟ ! یعنی خودش را مقیاس دیگران قرار میدهد . این غلط است . ما نباید دیگران را به خودمان
|